Öğreten Hayat

Bir Öğretmenin Sessiz Yolculuğu
Hayat en çok sustuğumuz yerden öğretir. Elif, öğretmenliğin yalnızca bir meslek olmadığını; bir duruş, bir bekleyiş, bazen de sessizce yük taşımak olduğunu öğrenir.
İnsanlara dokunurken kendi yaralarına da dokunduğunu, başkalarını iyileştirirken aslında kendini onardığını fark eder.
Geçmişin izleri kolay silinmez. Bazı sevgiler yarım kalır. Ve bazı vedalar söylenmeden yaşanır.
Bir hastane odasında umutla beklerken, gece yarısı bir sokakta huzuru bulurken, küçük bir çocuğun gülüşünde hayata yeniden tutunurken Elif şunu anlar:
Öğreten Hayat, yüksek sesli acıların değil; içe çöken suskunlukların, kabullenişin ve yavaş yavaş iyileşmenin romanıdır.

Bu kitap, sevmenin bağırmadan da mümkün olduğunu; mutluluğun bazen yalnızca anlaşılmak olduğunu fısıldar. Çünkü hayat, en derin dersleri kalbimizi incitmeden vermez.

(Tanıtım Bülteninden)